De afgelopen kwart eeuw heb ik als misdaadverslaggever 388 moordzaken onder de loep genomen. Over een veelvoud daarvan heb ik boeken en publicaties gelezen. En hoewel elke moord verschrikkelijk is, is toch de ene moord de andere niet. Er zijn moorden die door allerlei omstandigheden in de loop der jaren in je geheugen vervagen, terwijl andere levensdelikten op een of andere manier een onuitwisbare indruk op je maken. De moord op Marianne Vaatstra is zo’n voorbeeld van een misdrijf dat altijd een prominente plaats in mijn gedachten heeft en waarvoor u mij met de gouden tip ’s nachts mag wakker maken.
	Elk detail ken ik van de zaak, altijd spits ik mijn oren als ik meen er iets over te horen. Ik weet nog goed hoe Bauke Vaatstra, Marianne’s vader, mij kort na de moord belde met het verzoek of mijn programma bij de opsporing van de dader kon helpen. Een dag later sprak ik met hem en zijn zoon. Het rechercheteam was toen nog op volle kracht bezig en ik hield Bauke voor dat ik dat speurwerk niet wilde verstoren. "Misschien is de moord binnenkort wel opgelost", zei ik, "misschien kunnen we beter even afwachten". Bauke schudde mismoedig zijn hoofd en voorspelde: "Nee Peter daar geloof ik niets van deze zaak wordt niet zo gauw opgelost". Zelden heb ik zo betreurd dat iemand gelijk heeft gekregen.
We zijn inmiddels ruim vijf jaar verder en verschillende rechercheteams hebben hun tanden op het gruwelijke misdrijf stukgebeten. De moordenaar van Marianne Vaatstra is nog steeds op vrije voeten en zal misschien ooit weer toeslaan. Zelf heb ik ook diverse uitzendingen aan de zaak gewijd. Mijn poging om een grootschalig, vrijwillig dna-onderzoek in de wijde omgeving te bewerkstelligen, strandde jammer genoeg bij de kort gedingrechter in Leeuwarden. De plaatsvervangend hoofdofficier van Justitie in die plaats heeft ooit in een interview gezegd dat zijn parket "alles, maar dan ook alles uit de kast zou halen om de zaak op te lossen". Dat is mooi gezegd, maar in mijn ogen in de praktijk niet waar gemaakt. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat als de mannelijke bevolking in een straal van 15 kilometer zou worden gevraagd dna af te staan, de zaak nu zou zijn opgelost. In het buitenland zijn met deze methode in vergelijkbare zaken en overeenkomstige plattelandsgebieden voortreffelijke resultaten behaald. Maar justitie heeft deze unieke kans laten liggen en gokt daarmee met de levens van andermans kinderen. "Alles uit de kast" betekent bij sommige magistraten kennelijk wat anders dan bij gewone burgers. De website die is gemaakt om de herinnering aan een mooi, levenslustig meisje dat nog zoveel van de toekomst verwachtte, levend te houden is een geweldig initiatief. Ik hoop dat de site er ook toe zal leiden dat ooit die gouden tip binnenkomt waar de ouders, broer en zusters van Marianne met zoveel smart op zitten te wachten. De moord op Marianne mag niet onopgelost blijven. De moordenaar moet worden gepakt en bestraft! En als u daarbij kunt helpen, MOET u spreken!! Bedenk goed dat er nooit, maar dan ook nooit een alibi is om te zwijgen als u iets weet. Op mijn eeuwig durende dankbaarheid kunt u in dat geval rekenen. Peter R. de Vries

Copyright © door MarianneVaatstra.nl Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2004-09-19 (4231 maal gelezen)